In Memoriam Yves Steverlynck

In memoriam  “Yves STEVERLYNCK”

1952 – 2020

We vernemen het heengaan van onze goede vriend Yves STEVERLYNCK.
“Mijnheer Yves” voor zijn medewerkers.

Every inch a gentleman.
Zo vooraanstaand, zo discreet, zo minzaam.

Hij was de gemoedelijkheid zelve en de meest dienstbare persoon die ik ooit ontmoet heb. Hij stond altijd voor iedereen klaar om te helpen, geen moeite was hem teveel. Helpen en dienstvaardig zijn was zijn eerste, tweede en oneindige natuur.
Trouw in de vriendschap tot in de kleinste details. Hij vergat nooit een vriend’s verjaardag.
Van God tot klein Pierke, iedereen kende hem en vooral, hij kende iedereen, zonder onderscheid.

Zijn inbreng voor de jagerij in België, later in Vlaanderen maar ook tot op het vlak van de lokale W.B.E. IN FLANDERS FIELDS kan nooit overschat worden. Met zijn netwerk aan relaties binnen de jagerij, de administratie en de hoogste politieke kringen was zijn efficiëntie onovertroffen. Zijn werkkracht was legendarisch en zijn inzet voor de jagerij kende geen rust, ook niet in de weekends. Zijn avondlijke zeer late telefoontjes aan zijn naaste medewerkers en aan zijn vrienden waren legendarisch en zeker ontelbaar.

Onnoemlijke keren heb ik hem aan het werk gezien in de Vlaamse Hoge Jachtraad, in het bestuur van de Koninklijke Sint-Hubertusclub en later voorzitter van HVV, als voorzitter van het provinciaal comité West-Vlaanderen HVV en als stichtend bestuurder van IN FLANDERS FIELDS, zonder het IJO (Instituut voor de Jachtopleiding) te vergeten. Hij cumuleerde dit alles met zijn druk beroepsleven, jarenlang ook met de organisatie van de legendarische jachten in Zillebeke. Hij verzette het werk van drie man, waarvan minstens de helft puur vrijwilligerswerk was. Dit is trouwens nog steeds een familiekenmerk.
De steun van Yves bij de oprichting van de W.B.E. IN FLANDERS FIELDS was de sleutel tot het succes. Zijn bescheidenheid heeft altijd belet dat men zich hiervan voldoende bewust was. Als we de prestigieuze milieuprijs Baillet Latour binnenhaalden met ons patrijzenproject, dan was dat mede dank zij Yves.

Yves was sympathiek en joviaal, de minzaamheid zelve, hem kon je niets weigeren.
En bij hem thuis, daar voelde je je ook thuis.

De jachtwereld staat bij Yves ten allen tijde in het krijt. Geen jager in ons land die hem niet gekend heeft, en dus geapprecieerd heeft. Hij was vier decennia lang een steunpilaar, gewaardeerd door medestanders en tegenstanders.

Ook in het veld was hij graag gezien. Als organisator streefde hij de perfectie na, en bekwam die meestal ook. Hij nam dan deel zonder geweer, om beter alles te overzien en te helpen waar nodig.  Als jachtgast was hij de man die ik in mijn lessen jachtethiek steeds voor ogen houd als “het” voorbeeld.

Maar bovenal verliezen wij een uiterst dierbare vriend, zoals je er in het leven niet veel hebt. “Yves, mijn erkentelijkheid is immens en voor eeuwig.”
Ik genoot het dubbel grote privilege om je als close friend te waarderen en om meer dan dertig jaar met jou te mogen meewerken in diverse geledingen van de Sint-Hubertusclub.
Thanks for ever.

Zijn “drive” voor dit alles vond Yves bij zijn gezin. Daar kon hij herbronnen, daar kwam hij tot rust, daar lag ook zijn diepste motivatie. Over zijn gezin sprak hij met liefde, ook met terechte trots.

Aan Annemie, Stéphanie en Pieter, Aurélie en Cédric, en aan de vijf schatten van kleinkinderen waar hij zo trots op was onze meest genegen blijken van innige deelneming en uitgesproken steun.
Namens de voltallige Belgische jachtgemeenschap, de Koninklijke Sint-Hubertusclub, HVV, I.J.O., provinciaal comité W.-Vl. en de W.B.E. IN FLANDERS FIELDS.


Yves, het ga je goed, en voor zover men in eeuwige jachtvelden kan rusten, doe dit maar.


Patrick GEELHAND de MERXEM.